تفاوت انقلاب اسلامی مردم ایران، با انقلاب‌‌های دیگر، در چیستی آرمانِ نهایی‌‌اش نیست؛ بلکه در چگونگیِ آن است. همه‌‌ی انقلاب‌‌ها از تحقیر، زمینه می‌‌گیرند، با جرقه‌‌ی اتفاقی فراتر از آستانه‌‌ی تحمل تحقیر، شعله‌‌ور می‌‌شوند و با آرزوی رسیدن به تکریم، پیش می‌‌روند؛ اما چگونه؟ تحقیر را در چه سطحی و از چه مسیری برطرف می‌‌کنند و تکریمی که هدف گرفته‌‌اند، چقدر واقعی و پایدار خواهد بود؟ آیا انقلاب آن‌‌ها، آنچنان که بشر بارها تجربه کرده است، فقط محملی موقت برای عبور از تحقیری به تحقیر دیگر نخواهد بود؟

باید روشن ساخت که انقلاب اسلامی، بر اساس بنیان‌‌های اصیل آن، کدام «تکریم» را پیش کشیده بوده است؟ امتیاز انقلاب اسلامی، در ترسیم الگویی است که برای گریز انسان از تحقیر پیچیده و پردامنه‌‌ی دنیای معاصر ارائه می‌‌دهد. حتما در این میان، فقر و گرسنگی و وابستگی و خفقان و عواملی از این دست، جایی دارند؛ اما فروکاهش تمام پروژه‌‌ی «تکریم» به رفع هر کدام از این‌‌ها، اساسا نادیده گرفتن ماهیت انقلاب اسلامی است. هدف این کتاب، بازخوانی انقلاب پنجاه و هفت، از این زاویه است.