اگر اینجا هستی، احتمالا شما هم مثل من، گاهی با نگرانی به صفحه درخشان تبلت فرزندت خیره شده‌ای و از خودت پرسیده‌ای: «دقیقا اون تو چه خبره؟» یا شاید وقتی فرزندت را صدا زدی و برای بار سوم جوابی نشنیدی چون غرق در بازی بود، حس کردی کنترلی روی اوضاع نداری. بگذار خیالت را راحت کنم؛ تو تنها نیستی. همه ما، والدین قرن بیست و یکم، در یک قایق نشسته‌ایم و در اقیانوسی پارو می‌زنیم که نقشه‌ای برایش نداریم.

یادت می‌آید کودکی خودمان را؟ وقتی “بازی کردن” یعنی دویدن در کوچه، زخم شدن زانوها و خاک‌بازی؟ وقتی تنها صفحه نمایش خانه، تلویزیون ۱۴ اینچی بود که فقط دو شبکه داشت؟ آن روزها تمام شده است. امروز، فرزندان ما در دنیایی چشم باز می‌کنند که “اینترنت” مثل هوا در آن جریان دارد. آن‌ها قبل از اینکه بند کفششان را ببندند، یاد می‌گیرند قفل گوشی هوشمند را باز کنند.

مارک پرنسکی، نویسنده و سخنران مشهور حوزه آموزش، در مقاله‌ای جریان‌ساز، تعبیر فوق‌العاده‌ای دارد. او فرزندان ما را «بومیان دیجیتال» می‌نامد و ما والدین را «مهاجران دیجیتال» (Prensky, 2001, p. 1). تفاوت را احساس می‌کنی؟ بومیان دیجیتال، زبان فناوری را زبان مادری خود می‌دانند؛ اما ما مهاجران، هر چقدر هم تلاش کنیم، باز هم این زبان را با “لهجه” صحبت می‌کنیم. ما دفترچه راهنما را می‌خوانیم، آن‌ها دکمه‌ها را فشار می‌دهند تا ببینند چه می‌شود.